نمازی که ما را از گناه باز نمی­دارد، انجام آن چه فایده­ای دارد؟

اگرچه از شرایط قبولی نماز دوری از گناه است و انجام گناه با روح نماز سازگاری ندارد و اثر آن را کم می­کند؛ اما اگر فرد گناه كاری كه نیّت خالص ندارد، نمازش را ترك كند، آیا وضع و حال بهتری پیدا خواهد کرد؟ آیا دلش صاف و روشن می­گردد؟ بدون شك نماز در همین فرد آلوده و خطاكار به اندازه خودش دارای اثر است، به گونه­ای كه اگر این نماز ترك شود، آلودگی و گناه فرد بیشتر می­شود؛ یعنی اثر نماز كه همان نهی از فحشا و زشتی منكرات است[1] و لو در حد كم و ناچیز، در این فرد ظاهر می­گردد و به اندازه خود او را از آلودگی و زشتی بیشتر باز می­دارد. چه طور می­توان چنین اثرات واضحی را انكار كرد؟!

در روایت آمده است: جوانی از انصار نمازش را با پیامبر(ص) می­خواند، ولی گناه و محرمات را نیز انجام می­داد. جریان را به پیامبر(ص) گفتند. پیامبر اعظم(ص) فرمود: " نمازش روزی او را از بدی و زشتی باز می­دارد". طولی نكشید كه دیدند آن جوان توبه كرد و دست از كارهای بد و زشتش برداشت.[2]

بنابراین، تأثیر نماز در هر كسی، تابع میزان معرفت و شناخت، اخلاص در نیت، حضور قلب و سایر شرایط و آدابی است كه رعایت می­كند و چون این امور در افراد با هم متفاوت است، نمازهای آنها و آثار آن نمازها نیز مختلف می­باشد؛ ولی به هر حال هیچ نمازی بدون اثر نخواهد بود، هر چند میزان آن آثار كاملاً متفاوت است.